Badeh Kam Kam

باده یی هست و پناهی و شبی شسته و پاک
جرعه ها نوشم و ته جرعه فشانم بر خاک
باده کم کم دهم شور و شراری که مپرس
بردم افتان و خیزان به دیاری که مپرس
گوید آهسته به گوشم سخنانی که مگوی
من کشم آه که دشنام بر آن
که چو باد از همه سو می دوم و گمراهم
ب وی آن گمشده گل را ز چه گلبن خواهم
همه سر چشمم و از دیدن او محرومم
همه تن دستمو از دامن او کوتاهم
من کشم آه که دشنام بر آن